دعا يا وسيله رفع بلا مرحوم شهيد مىگويد : بدان كه دعا وسيلهء دفع بلا ، و بر طرف شدن بيمارى ، و حفظ فرزندانست . و اين منافات با صفت رضا به قضاء الهى ندارد . بلكه خداى تعالى ما را موظف كرده است به دعا ، و تحريص به آن نموده است و ترك آن را استكبار دانسته ، و وعدهء اجابت داده و دعاهايى از پيامبران و ائمه عليهم السّلام رسيده ، و ما را امر كرده‌اند به خواندن آنها و خداوند دعاكنندگان را مورد تمجيد قرار داده است . كه مىفرمايد : يَدْعُونَنا رَغَباً وَ رَهَباً . از وظايف دعاكننده اينست كه در دعا قصد امتثال و اطاعت داشته باشد ، و اينكه ، اگر امر نمىكرد ، جرأت آن را نداشتيم ، كه با قضاى او اعلان مخالفت كنيم . در حقيقت اين خود يك نوع رضا است ، و نشانه‌اش اين است : اگر دعا اجابت نشد ، بنده متأثر و متألم نمىشود ، كه چرا اجابت نشد ؟ زيرا ممكن است مصلحتى در آن باشد ، كه فقط خدا آن را مىداند ، كما اينكه در روايت وارد شده است . گاهى بنده مؤمن خدا را مىخواند ، و در آن تضرع و زارى مىنمايد ، تا جايى كه ملائكه عرض مىكنند : پروردگارا ! به او ترحم كن ، و اجابتش فرما . خطاب مىشود : چگونه ترحم كنم ، او را به چيزى كه الآن به او ترحم كرده‌ام ؟ يعنى مصلحتش در اجابت نشدن دعاى او است . اما هر گاه وحشت آن باشد كه اجابت نشدن دعا ، به واسطهء دورى بنده از خدا است ، آن مسأله‌اى است ، و مؤمن بايد هميشه به خودش غضبناك باشد . حتى اگر دعاى او اجابت شد ، گمان نكند كه اين از كرامت و تقربش به خداست بلكه ممكن است مورد غضب خدا باشد و خدا اجابتش مىكند ، چون از صدايش ملائكه متأذى مىشوند و عرض مىكنند : خدايا ! اجابتش كن تا راحت شويم ، و گاهى علت تأخير اجابت دعا اينست ، كه خدا از صداى بنده خوشش مىآيد ، و ملائكه لذت مىبرند . از خداوند تقاضا مىكنند ، تا تأخير در اجابت دعايش بشود . كما اينكه در اخبار وارد شده است ، كه مؤمن بين خوف و رجاء است ، زيرا در همين خوف و رجاء ، اعمال ، درست انجام مىگيرند ، و اجتناب از معاصى و تشويش ، بطاعت صورت مىگيرد .